كه از ترويج زراعت تنباكو توتون در ايران بمالكين املاك عايد شود ، مگر آنكه ما هم مثل ساير افراد ملت ايران بگوئيم بفلان آدم نفع ميرسد چه دخلى به من دارد من چرا روزى يك شاهى ضرر كنم كه فلان آدم از زراعت تنباكو هزار تومان فايده برد . عقيده تمام ملت ايران همين است ، چرا كه هنوز حقيقت نوع‌پرستى و روح حيات اجتماعى بر آنها معمول است و غير از خودپرستى چيز ديگر در عالم نفهميده و ندانسته‌اند و تمام به زبان حال و قال ميگويند ( انا و لا غيرى ) مجملا قطع نظر از ازدياد ثروت عمومى هر عاقلى ميداند كه استعمال تنباكو و توتون جزء ضروريات معاش انسانى نيست و هر آدمى ميتواند خود را از اين مخارج بيهوده كه غير از سل و ضيق النفس و ضعف قلب و ضربان قلب و ورم ريه و خرابى دندان و سياهى صورت و كوتاهى عمر نتيجه ديگر ندارد آسوده نمايد و فرضا گران باشد و نتواند مطلقا ترك كند اقلا ميتواند از سم نكوتين كمتر ميل نمايد مثلا حضرت سپه‌سالار اعظم كه سالى شش هزار تومان مخارج كشيدن قليان دارند و روزى دويست قليان ميل ميفرمايند ممكن است بعد از گران شدن تنباكو دويست قليان را بيك صد قليان تنزل بدهند و بدون اينكه متحمل ضرر مالى بشوند مبلغى هم بر صحت مزاج خود بيافزايند ، تا برسد به آن كسى كه روزى ده سيگار ميكشد و صد دينار بر او تمام مىشود وقتى كه قيمت توتون مضاعف شد بدون اينكه متحمل ضرر مالى بشود ميتواند بجاى ده سيگار پنج سيگار استعمال نمايد ، آن هم از راهى ديگر اصلاح مىشود و آن اين است كه امروزه در تمام ايران چند قسم تنباكو معروف و متداول است « حكان » در اصفهان « ضداق » در طهران زيراب و ساچون در كرمان حاجىآبادى و كلانترى در يزد طبسى در خراسان كاشى در قم و هكذا و اغلب در همان نقاط از تنباكوهاى مزروعى داخلى بعوض آنها ميفروشند مثلا در اصفهان تنباكوى كرو كند را بجاى